Nazwisko Anne Rice to już marka – i nieważne, czy dobra, czy zła, bo autorka wiele rzeczy w życiu już napisała (od horroru i powieści o Jezusie aż po bardzo odważne erotyki!), ale z pewnością rozpoznawalna. Choć po "Godzinę czarownic" sięgnęłabym i tak, nawet gdybym nie wiedziała, że tomy te napisała ta sama twórczyni, która powołała do literackiego życia wampira Lestata i resztę jego bandy.

Rowan Mayfair nie wie zbyt wiele o swojej rodzinie, od której odseparowano ją tuż po urodzeniu. Wychowywana przez przybranych rodziców, dalekich krewnych swojej matki, wyrasta na genialnego neurochirurga, a w dodatku dysponuje  tajemniczym, magicznym darem. Michael Curry jest po uszy zakochany w starych domach i zapewne poświęciłby całe życie odnawianiu ich, gdyby nie wypadek, w wyniku którego poznał Rowan. W tym samym czasie umiera spadkobierczyni bajecznej fortuny Mayfairów  - Deirdre, matka nieświadomej niczego lekarki. Michael i Rowan ruszają do Nowego Orleanu, aby odkryć fascynujące dzieje rodu, w którym magiczny dar przechodzi z pokolenia na pokolenie, a w każdej z generacji pojawia się jedna potężna wiedźma, dziedziczka gromadzonego przez setki lat bogactwa.

Wraz z Michaelem zgłębiamy mroczną historię Mayfairów, zapisaną przez zakon badaczy zjawisk nadprzyrodzonych – Talamaskę. A później, razem z Rowan, poznajemy całe zastępy członków rodu i obserwujemy, jak dom, dotąd pełen koszmarów, zostaje odnowiony. Jednak bohaterom nie będzie dane zaznać w nim szczęścia i spokoju…

Pierwszą rzeczą, jaka uderza podczas lektury, jest epickość całej powieści. Akta czarownic Mayfair zostały przez Rice drobiazgowo przemyślane i opisane w najmniejszych detalach: to dane nie tylko o trzynastu wiedźmach, ale także o ich rodzinach i najbliższym otoczeniu, majątku, relacje świadków dziwnych zajść i raporty prywatnych detektywów zatrudnianych przez Talamaskę. Co prawda, z łatwością można się zgubić w gąszczu genealogii, jednak każda informacja ma znaczenie dla dalszego rozwoju fabuły.

Każda postać jest dokładnie zaplanowana. Nie można zarzucić autorce, że kogoś zaniedbała, że życiorys jakiejś postaci jest niejasny, a ktoś pojawił się tylko epizodycznie i nic o nim nie wiemy. Nie sądzę też, żeby ktokolwiek odniósł wrażenie, iż bohaterowie są zbyt idealni: wręcz przeciwnie, ich słabości są tak ludzkie, że u czarownic aż irytujące. Jednak nawet bohaterowie szaleni czy nawiedzeni są wprost przeuroczy, no, może z wyjątkiem biednej Carlotty, rozgoryczonej faktem, że klątwa Mayfairów w postaci enigmatycznego ducha – sługi wydaje się być niemożliwą do zdjęcia. Trudno też nie zwrócić uwagi na niemoralne, a często i obrzydliwe czyny niektórych postaci, przemykających przez karty historii rodu.

Anne Rice jest tak rozpoznawalna głównie dzięki niepowtarzalnemu stylowi – i tu należą się ogromne oklaski dla tłumaczek, które z trudnym zadaniem poradziły sobie wprost znakomicie. Wszystko zostało przekazane tak, jak powinno, ozdobny, specyficzny styl pozostał taki, jak w oryginale. Mamy tu do czynienia z wydaniem drugim poprawionym, rzeczywiście o niebo lepszym od pierwszego, gdzie tłumaczenie i redakcja pozostawiały wiele do życzenia. "Godzinę…", mimo że jest bardzo obszerna ( 1. tom liczy sobie 750 stron, 2. – 630, co w sumie daje nam długie godziny, a nawet dni lektury!), czyta się bardzo przyjemnie i płynnie.

Cóż ja mogę więcej powiedzieć? Rebis uraczył nas dwoma przecudnymi książkami, jedynie zaostrzając apetyt na kontynuacje – dwa tomy "Lashera" i jeden tom "Taltos". Mam głęboką nadzieję, że okażą się równie dobre, jak obie części "Godziny czarownic"!

Korekta: Natalia Bieniaszewska

Autor:Anne Rice

Tytuł:Godzina czarownic

Data wydania:2009

Wydawnictwo:Rebis

Pozostałe dane:Oprawa: miękka

Format: 12.6x19.6cm

ISBN: 9788375102888

Tytuł oryginału: The Witching Hour

Tłumacz: Czajkowska Anna, Pustuła Hanna, Samborska Małgorzata, Izdebska Agnieszka

Seria: Opowieści o czarownicach z rodu Mayfair