Gdy znika „Mesjasz” pośredniczący w przekazywaniu wizji, których źródłem jest wszechświat położony we wnętrzu Pustki, wyznawcy Żywego Snu postanawiają odbyć pielgrzymkę, by zespolić się z Centrum. Rajelowie, starożytna rasa kosmitów, dostrzega w planach Śniących potencjalne zagrożenie dla reszty wszechświata i zamierza za wszelką cenę uniemożliwić im podróż. W obliczu globalnej katastrofy zaogniają się konflikty od dawna istniejące pomiędzy poszczególnymi frakcjami starającymi się przejąć, z wykorzystaniem nowoczesnej broni i supertajnych agentów, kolejnych Śniących. Na pierwszy rzut oka jest to świetny materiał na powieść hard SF. Jednak autora bardziej niż rozwój technologiczny (który sprowadza się przede wszystkim do różnorakich gadgetów) interesują przemiany społeczne zachodzące we wszechświecie Wspólnoty.

Równolegle autor rozwija wątek snów Iniga, tak, żeby czytelnik miał możliwość zrozumienia fenomenu, jaki współcześnie spowodowało ich pojawienie się. Hamilton tworzy rodzaj minipowieści, za której sprawą cofa się w przeszłość, do świata, w którym telekineza rozwinęła się na podobieństwo magii. W pierwszym tomie został jedynie ogólnie zarysowany okres wczesnej młodości Edarda. W „Pustce: Czasie” niemal cała uwaga skupia się na „Stąpającym po wodzie”, jego dalszych losach: walce z gangami i drodze na szczyt po szczeblach urzędniczej oraz społecznej kariery. Podczas gdy wydarzenia „na zewnątrz” Pustki ograniczają się do snucia intryg i prowadzenia poszukiwań, we „wnętrzu” dominują wątki przygodowe, pełne pościgów, pojedynków i niespodziewanych zwrotów akcji. Zaskakujący jest przy tym fakt, że choć Hamilton odwołuje się do całkiem innego gatunku literackiego, utrzymuje w tych fragmentach wysoki poziom literacki.

Obie konwencje spaja brawurowy lot Justine w charakterze emisariusza do wnętrza Pustki i próba pertraktacji z Władcą Niebios. Jej osoba nagle wysuwa się na pozycję lidera pośród bohaterów z rzeczywistości Wspólnoty. Muszę ze smutkiem stwierdzić, że pozostałe postaci nie mają okazji w pełni zaistnieć na kartach powieści, mimo że ta liczy blisko siedemset stron. Ich obecność jest raczej symboliczna, działania wydają się przechodzić bez echa, jakby pozostawali w zawieszeniu. Momentami może to nużyć, a nawet frustrować. Pociesza jednak fakt, że jest to jedyna poważna wada tego tytułu.

Po przeczytaniu pierwszej powieści ze świata Pustki wydawało się, że udało mi się poznać i ujarzmić jego realia. Jednak po długiej przerwie w lektura nadal zachowuje w sobie wiele egzotyki. Zaskakuje i zachwyca doskonałym warsztatem pisarskim. Czytelnik z prawdziwą przyjemnością zanurza się w jego lekturze na długie godziny. Ponadto niekonwencjonalne podejście do tematu pozwala Hamiltonowi zjednać sobie nie tylko miłośników tradycyjnego SF, lecz także fanów innych gatunków szeroko rozumianej fantastyki.

Korekta: Aleksandra Żurek

 

Autor: Peter F. Hamilton

Tytuł: „Pustka: Czas”

Data wydania: 2012

Wydawnictwo: MAG

Pozostałe dane: Seria: Pustka

Tytuł oryginału: Temporal Void

Tłumaczenie: Grażyna Grygiel i Piotr Staniewski

Oprawa: oprawa miękka

Wymiary: 13,5 x 20,5 cm

Ilość stron: 699

ISBN: 978-83-7480-275-8

Cena z okładki: 45 zł