Mari Jungstedt urodziła się w 1962 roku, jest znaną szwedzką dziennikarką, prowadzi w telewizji popularny program rozrywkowy dla kobiet. W 2003 roku ukazała się jej debiutancka powieść: Niewidzialny, pierwsza część siedmiotomowej serii kryminałów z inspektorem Andersem Knutasem jako głównym bohaterem, które zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków. Seria ta zagwarantowała jej miejsce wśród najwybitniejszych twórców gatunku: Camilli Läckberg, Asy Larssona, Stiega Larssona i Henninga Mankella. Akcja wszystkich jej książek dzieje się na tajemniczej Gotlandii, gdzie autorka spędza kilka miesięcy w roku. W swojej twórczości Mari Jungstedt nie stroni od warstwy obyczajowej i kwestii społecznych. W Polsce do tej pory ukazało się pięć kryminałów jej autorstwa: Niewidzialny, Niewypowiedziany, We własnym gronie, Upadły Anioł i Umierający Dandys.

FRAGMENT

Johan Berg stał akurat na pastwisku i przeprowadzał wywiad z rolnikiem, który skarżył się na malejące dopłaty unijne, kiedy zadzwonił jego telefon komórkowy. Zapomniał go wyłączyć podczas wywiadu.

Była to gafa, której jako reporter telewizyjny nie powinien nigdy popełnić. Ale stało się. Fotograf Pia Lilja podniosła oczy ku niebu, rozłożyła ramiona, zostawiła kamerę na statywie i poszła poklepać krowę po grzbiecie, podczas gdy Johan odebrał telefon. Dzwonił szef redakcji wiadomości lokalnych,

Max Grenfors.

– Słyszałeś już o tym?

– Nie. A cóż się stało? Jestem właśnie w połowie wywiadu.

– Ach tak – odrzekł Grenfors niecierpliwie. – Na Fårö znaleźli jakieś zwłoki. A dokładnie przy kempingu w Sudersand. Wiesz chyba, gdzie to jest.

– No pewnie. Kiedy to się stało?

W trakcie rozmowy Johan wciąż spoglądał na rolnika, którego twarz spochmurniała z powodu przerwania wywiadu. Z pewnością najchętniej dalej ponarzekałby na brukselskich decydentów.

– Znaleźli go rano w morzu przy kąpielisku Sudersand.

– A skąd wiesz, że się nie utopił?

– Przekazuję ci tylko to, o czym przeczytałem w wiadomościach podanych przez Agencję Prasową. Według nich ciało leżało w wodzie, ale gość został kilkakrotnie postrzelony z broni palnej.

– O cholera!

– Zostaw tę sprawę, którą się teraz zajmujecie i postaraj się jak najszybciej wyruszyć w drogę. Zadzwoń do mnie, gdy będziesz już siedział w samochodzie, to podam ci po drodze najświeższe informacje.

Johan musiał więc szybko pożegnać się z rozczarowanym rolnikiem. Wyjaśnił mu, że dokończą wywiad innym razem. Na szczęście byli akurat w Lärbo na północy Gotlandii,

niedaleko Fårösund. Twarz Pii Lilji rozjaśniła się z podniecenia, kiedy tak docisnęła gaz do deski, że aż opony piszczały na zakrętach. Jej czarne włosy sterczały jak zwykle na wszystkie strony. Obrysowane mocno kredką oczy były skoncentrowane na drodze.

– Wspaniale! – wykrzyknęła. – Nareszcie coś się dzieje.

– Wspaniale?