Andrzej Pilipiuk, „Oko Jelenia. Pan Wilków”

Andrzej Pilipiuk, „Oko Jelenia. Pan Wilków”


Autor: Barbara Wyrowińska

Walka o Oko Jelenia trwa. Poszukiwania nabierają tempa, a na szachownicy hanzeatyckich intryg pojawiają się nowe figury.

„Pan Wilków” to czwarty już, ale nie ostatni, tom serii poświęconej uwikłanym w czasie i przestrzeni bohaterom „Oka Jelenia”. Biorąc do ręki książkę, jedno można powiedzieć od razu – wydanie jest zachwycające. Charakterystyczny projekt okładki, ilustracje, obramowanie stron i wreszcie zastosowany papier o wysokiej gramaturze – tych elementów nie spotyka się na co dzień na księgarskich półkach, a czynią one lekturę dużo przyjemniejszą.

„Oko Jelenia” to swoista wariacja, połączenie sci-fi oraz fikcji historycznej. Autor umiejętnie wplata wątki fantastyczne w realia XVI-wiecznej Europy, której historia jest nie tylko tłem – ona wnika w fabułę stając się jej nierozerwalną częścią. Od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w wir akcji. Barwne opisy XVI-wiecznej rzeczywistości, pełne dźwięku i zapachu powodują, że czytelnik szybko zanurza się w świecie przedstawionym. Realia ukazane są przez pryzmat naszego sposobu myślenia, patrzymy nań oczami współczesnych nam bohaterów, co bardzo ułatwia odbiór. Z ogromną przyjemnością czytałam opisy XVI-wiecznego Gdańska, mojego rodzinnego miasta, odkrywając na nowo dobrze mi znane kąty. Sama historia niezmiernie wciąga. Część tajemnic z wcześniejszych części zostaje ujawniona, lecz na ich miejscu pojawiają się nowe wątki, skłaniając czytelnika do uważnej lektury. Szybko również odkrywamy, że ani otchłań czasu, ani postęp w rozwoju cywilizacyjnym nie mają wielkiego znaczenia, gdy w grę wchodzi pogoń za władzą absolutną. To mroczne pragnienie dominacji i kontroli, wszędzie i zawsze wypacza tak samo, inne są tylko narzędzia wykorzystywane do osiągnięcia celu. Nie jest żadną tajemnicą, że autor potrafi ze swobodą zaplatać elementy fabuły. Rozszczepia poszczególne wątki, by, uprzednio je przetasowawszy, złożyć wszystko w nową bryłę.

Bardzo mocną stroną powieści są bohaterowie – Sadko i Borys, często dźwigają oni ciężar akcji, podnoszą jej tempo, ubarwiają całą opowieść. Prawdziwym zaś klejnotem „Pana Wilków” jest dziarski Kozak – Maksym. Pełen wigoru i kozackiej (a jakże!)fantazji, staje się przeciwwagą dla zmęczonych coraz wyraźniej, głównych postaci. Wprowadza na karty powieści świeżość, ikrę i humor. W Maksymie kumulują się wszystkie najlepsze cechy pisarstwa Andrzeja Pilipiuka – to postać pełnokrwista, wyrazista.

Niestety, „Pan Wilków” nie jest jednak pozbawiony wad. Fabuła chwilami się dłuży, zwłaszcza wątki rozgrywające się w Gdańsku mocno hamują wartki nurt opowieści. Na szczęście przypadłość ta mija w drugiej części powieści. Podsumowując: „Pan Wilków”, wraz z całym dotychczasowym cyklem „Oko Jelenia”, jest pozycją godną uwagi i wartą przeczytania, chociaż trzeba pamiętać, że wywołuje skrajnie różne odczucia wśród czytających. Ja osobiście wolę pisarstwo pana Andrzeja w krótszych formach literackich, jednak „Pana Wilków” mogę polecić z czystym sumieniem. To solidna fantastyka, napisana wprawnym piórem, której akcja rozgrywa się na naszym podwórku, nad naszą polodowcową, bałtycką kałużą. Warto przeczytać tę książkę, nie sugerując się opiniami innych (nawet moją) chociażby po to, by wyrobić sobie własne zdanie.

Korekta: Natalia Bieniaszewska

Autor:Andrzej Pilipiukoko_jelenia_qfant

Tytuł:Pan Wilków

Data wydania:luty-2009

Wydawnictwo:Fabryka Słów, Wydawnictwo Sp. z o.o.

Pozostałe dane:Seria: Oko Jelenia

ISBN: 978-83-7574-069-1

Miejsce wydania: Lublin

wymiary: 125x195 mm

oprawa: miękka

liczba stron: 400

Loading Facebook Comments ...
Zostaw odpowiedź

Facebook

%d bloggers like this: