Przyznajcie sami, że podtytuł trzeciej części sagi Bractwa Czarnego Sztyletu brzmi naprawdę intrygująco.

Czy istnieje coś takiego jak wieczna miłość?

Czy gorące uczucie może trwać wiecznie?

Czy ktoś z 45-letnim stażem małżeńskim mówi prawdę, twierdząc, że nadal kocha swoją drugą połowę? A może to już nie miłość, tylko wygodnictwo i przyzwyczajenie? I z utęsknieniem czeka ten ktoś, aż dopełni się sakramentalne „dopóki śmierć was nie rozłączy”? Jeśli w moich dywagacjach tkwi choćby ziarenko prawdy, to jak do tego problemu mogą podejść wampiry, które są nieśmiertelne?

Kto już przeczytał poprzednie części cyklu, niechybnie zauważył pewną prawidłowość. Każdy z tomów opowiada historię miłosną jednego z członków Bractwa Czarnego Sztyletu. Tym razem trafiło na Zbihra – wampira wzbudzającego grozę nawet wśród swoich braci. Był on kiedyś juchaczem – niewolnikiem wykorzystywanym seksualnie przez swoją panią. Pewnie wielu współczesnych panów uważałoby, iż egzystencja juchacza to raj dla faceta, ale przeszłość Zbihra to prawdziwy koszmar, który odcisnął ogromne piętno na jego psychice. Wampir nie cierpi kobiet, nienawidzi swojego ciała i jego popędów. Swoje żądze zaspokaja dość brutalnie, obcuje tylko z kobietami lekkich obyczajów. Nie traktuje siebie jak człowieka, (hmm, czy można tak powiedzieć o wampirze?) uważając, że nie zasługuje na żadne z pozytywnych uczuć. Czy taki ktoś jest zdolny do miłości?

Rzadko zdarza się, by kontynuacja filmu lub powieści zasługiwała na obejrzenie lub przeczytanie. Najczęściej po obejrzeniu pierwszej części historii filmowej chętnie idziemy na kolejną, po przeczytaniu pierwszej części trylogii lub cyklu książkowego z niecierpliwością oczekujemy na dalszy ciąg. A potem przychodzi rozczarowanie. Film okazuje się przereklamowany, pełen powtarzających się gagów, które przyniosły sukces poprzedniej części. Książka nagle nie wciąga, jest nudna jak flaki z olejem, jakby autora opuściła wena i zabrakło polotu. Na szczęście z „Ofiarą Krwi” jest inaczej.

Bestsellerowa seria powieści o wampirach rozpętała burzliwą dyskusję w internecie. „Bractwo Czarnego Sztyletu” J.R. Ward, które od kilku lat gości na amerykańskich i europejskich listach bestsellerów, było znane polskim czytelnikom na długo przedtem, zanim pojawiło się na rynku polskie wydanie dwóch pierwszych tomów serii.  W kwietniu br. trafił do księgarń  „Mroczny kochanek”, a w maju - „Ofiara krwi”. W planach na ten rok polski wydawca powieści (Videograf II) ma jeszcze kolejne trzy tomy, ale już teraz musi stawić czoła zarzutom, jakie wysuwają internauci.

Dzisiaj gratka dla miłośników Hard Fantazy trzeci i ostatni tom wspaniałej sagi młodej włoskiej pisarki. Zadanie będzie banalne dla fanów tejże sagi. Odpowiedzi przysyłajcie na adres Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. w temacie wpisując Talizman mocy. Na wasze maile czekam do 5 czerwca, do 20:00:00.

Ona: piękna, zgrabna brunetka, której uroda powaliła już niejednego twardziela. On: wysoki, przystojny, tajemniczy, budzący grozę samym wyglądem. Żyją w tej samej przestrzeni, w tym samym czasie, ale jednak w dwóch odrębnych światach. Ona wiedzie prostą, pozbawioną sensacji egzystencję dziennikarki w nudnej, małej mieścinie. On na co dzień walczy o przetrwanie własnej rasy. Ona nie ma o nim bladego pojęcia, on ma tylko uratować jej życie. Żadne z nich nie spodziewa się, że ich drogi nierozerwalnie połączy uczucie, które zwą miłością.

Trzeci tom bestsellerowej trylogii młodej włoskiej pisarki, która osiągnęła niebywały sukces w kraju i za granicą. Łączna sprzedaż wszystkich tomów wyniosła we Włoszech ponad 1.050.000 egzemplarzy. Powieść trafiła także na listy bestsellerów w Niemczech i we Francji, a prawa do jej przekładu kupiło 17 krajów.

Stary szpital stojący na granicy bankructwa. Tajemnicza legenda sprzed lat, opowiadająca o samobójstwie porzuconej przez kochanka pielęgniarki i jej duchu nawiedzającym sale operacyjne. Wreszcie – całkiem współczesna historia morderstwa młodziutkiej pielęgniarki i zaginięcia drugiej. Brzmi znajomo? Proszę państwa, oto przepis na doskonały kryminał z dreszczykiem. Wystarczy przyprawić to stylem narracji zapożyczonym z policyjnych raportów i otrzymamy dzieło szwedzkiej pisarki, Helene Tursten.

Recenzja Tomu 1. dostępna jest TUTAJ.

„Misja Sennara” to drugi tom trylogii „Kroniki Świata Wynurzonego” autorstwa młodej Włoszki, Licii Troisi. Autorka zaczęła pisać omawiane dzieło w wieku zaledwie dwudziestu jeden lat. Udało jej się zainteresować wydawców na całym świecie, aż siedemnaście krajów wykupiło prawa do przekładu cyklu. Trwają też rozmowy dotyczące adaptacji filmowej książek. Co z tego wyniknie, zobaczymy. Na razie musimy zadowolić się słowem pisanym.

„Nihal z Krainy Wiatru” to pierwszy tom bestsellerowej trylogii autorstwa młodej, włoskiej pisarki, która osiągnęła wielki sukces zarówno w rodzinnym kraju, jak i za granicą. Licia Troisi zaczęła pisać na poważnie już w wieku dwudziestu jeden lat, a efektem tych działań jest właśnie omawiana książka. Łączna sprzedaż recenzowanej pozycji wyniosła we Włoszech ponad 1.050.000 egzemplarzy. Powieść trafiła także na listy bestsellerów w Niemczech i we Francji. Prawa do przekładu trylogii nabyło 17 krajów, obecnie trwają rozmowy na temat adaptacji filmowej książki. Uznałam, że warto sprawdzić, czy zamieszanie wokół „Kronik Świata Wynurzonego” jest uzasadnione jakością dzieła, czy to po prostu medialny szum, osiągnięty dzięki udanym posunięciom marketingowym.

Wyróżnikiem dobrej literatury jest jej moc przykuwania uwagi czytelnika. Oczywiście należy pamiętać, że człowiek, który sięga po książkę, ma pewne oczekiwania, wynikające z jego osobistych, mniej lub bardziej stałych preferencji. Niemały wpływ na jego decyzje mają także zapowiedzi książki w mediach. Zagorzałemu realiście z pewnością nie spodoba się pozycja z gatunku fantasy, nawet jeśli jest napisana wyśmienicie, a urodzony fantasta zapewne będzie marudził przy obyczajówce z życia bułgarskich garncarzy.