Kryminalne legendy – pobożni przodkowie mafii.

Kryminalne legendy – pobożni przodkowie mafii.


Autor: Marta Drozdek

Wyobraźcie sobie scenę.

Miejsce: Watykan, Plac Świętego Piotra

Papiescy strażnicy wprowadzają obszarpanych więźniów. Zbici w kupę, powiązani za ręce, ustawiani są w centrum placu. Strażnicy ustawiają się tak by uniemożliwić im ucieczkę.

W oknie jednego z większych watykańskich okien, na małym balkonie pojawił się 70-letni papież Aleksander VI, wcześniej Rodrigo Borgia, wraz ze swoją 20-letnią córką, Lukrecją Borgią. Oboje uśmiechnięci i zadowoleni z życia. Kilka okien dalej, odziany w czarny aksamit, Cesare Borgia, syn Aleksandra, wraz ze sługą.

Nagle słychać strzał, jeden z więźniów pada. To strzela Cesare. Więźniowie wystraszeni patrzą po oknach, pada kolejny strzał i kolejny, sługa sprawnie podaje Borgii świeżo nabitą broń. W ciągu kilku minut martwi więźniowie zaścielają watykański bruk.

Aleksander macha do syna. "Celne strzały, mój synu", mówi. Cesare uśmiechnął się i pomachał, opuścił okno i wraz ze sługą wszedł do mieszkania Watykanu. Czterech mężczyzn, ciągnąc wózek, usuwa ciała, wrzucając je na niego jak worki zboża. Żniwa Cesare zostały zabrane, by zostać wrzucone do Tybru.

***

Mimo, że szczegóły powyższej sceny to fantazja, to podstawowe fakty, które były jej podstawą są prawdziwe. Taką sytuację opisał w swoim pamiętniku Johannes Burchard, papieski mistrz ceremonii, wierny sługa swego pana, Aleksandra VI.

***

Rodzina Borgiów jest dziwna, oszałamiająca i mordercza. W jej składzie było jedenastu kardynałów Świętego Kościoła Katolickiego, trzech papieży, królowa Anglii, a nawet święty.

Rodzina z głębokimi korzeniami sięgającymi już XIV wieku, w XV i XVI oplotła swoimi mackami Włochy, Hiszpanie i Francję. Ich głównymi cechami rodzinnymi były chciwość, morderstwa i skłonności kazirodcze oraz co dziwne – pobożność.

Dziedzictwo rodziny Borgiów zdominowało Włochy przez okres 50 lat, a przez kolejne dwieście nadal wywierało wpływ na kościół i państwo.

Wielu członków tej rodziny zapisało się niechlubnie na kartach historii dając przykład chciwości i zła. Jednak czworo z nich w wyjątkowy sposób wyróżniało się na tle pozostałych.

Było to dwóch papieży Calixtus III (Alonso Borgia) i Aleksander VI (Rodrigo Borgia), Cesare Borgia, kardynał, wyniesiony do tej pozycji przez swojego ojca, papieża Aleksandra VI. Czwarta osoba z tej ciekawej grupy stała się swoistą metaforą kobiecego zła, była to Lukrecja Borgia, siostra Cesare.

Inni członkowie tej rodziny byli równie ważnymi postaciami na scenie tego dramatu, jednak to właśnie te cztery postacie był jądrem wszystkich wydarzeń, przez które ta rodzina została tak dobrze zapamiętana.

Byli oni przystojni, czarujący i amoralni. Jak mafijni bossowie inspirowali w ludziach podziw i lojalność, jednak przede wszystkim strach.

W przeciwieństwie do szalonego Kaliguli czy Nerona i jego poprzedników, którzy zabijali dla korzyści politycznych, Borgiowie robili to nie tylko dla przyjemności i korzyści politycznych, ale dla osobistego bogactwa. Była to prawdopodobnie pierwsza rodzinna przestępczość na taką skalę, stworzyli oni unikalny zapis w annałach zbrodni.

Członkowie tej grupy przestępczej związani byli ze sobą nie przez swoiste rytuały krwi a przez geny. Kim oni byli? Skąd pochodzili i jak doszli do władzy? Historia ich dynastii rozpoczyna się w czternastym wieku w Hiszpanii w rodzinie znanej jako de Borja.

Dwóch hiszpańskich kuzynów, Domingo de Borja i Rodrigo de Borja, umacniają swa rodzinę poprzez ślub swoich dzieci. Córka Domingo, Isabella, wychodzi za mąż za syna Rodrigo, Jofre. To właśnie oni zapoczątkują włoska rodzinę Borgia.

Historia zaczyna się od brata Izabeli, Alfonso de Borja, znanego również jako papież Kalikst III. Historia chciwości i dążenia do władzy ma właśnie w nim swoja genezę

Rodzina zaczyna swoją barwną historię nepotyzmem, zdobywaniem coraz większego majątku stopniowo przechodząc do bardziej skomplikowanych strategii morderstwa.

Najpierw Alfonso de Borja mając 77 lat w 1455 roku obejmuje tron Piotrowy, jako papież Calixtus III.

Jego kandydatura byka kompromisem pomiędzy dążącymi do władzy frakcjami. Stary, dotknięty wieloma chorobami wydawał się bezpiecznym, tymczasowym wyborem.

Rządził zaledwie trzy lata, ale w tym krótkim czasie zdołała podnieść swoich siostrzeńców do rangi kardynałów. Jeden z nich, Rodrigo, syn jego siostry, został drugim i ostatnim z papieży, pochodzących z Hiszpanii, jako papież znany był pod imieniem Aleksander VI.

Po objęciu Piotrowego tronu, Kalikst natychmiast zorganizował krucjatę wyzwolenia Konstantynopola przed Turkami. Aby zapłacić za to, wyprzedawał dzieła sztuki i cenne księgi, oferował odpusty, unieważniał małżeństwa, papieskie dotacje i nakładał wysokie podatki.

Ale metody zbierania pieniędzy, jego arogancja i nepotyzm nie przysposobiły mu przyjaciół. Kiedy zmarł, hiszpańscy generałowie Kaliksta i administracja w strachu uciekli z Rzymu. Hiszpanie – nazywani "Katalończykami" – piętnowani byli na każdym kroku. Tylko sprytnemu bratankowi, kardynałowi Rodrigo Borgia, udało się uniknąć gniewu ludu.

Kalikst prawdopodobnie nie był mordercą, ale był politycznie bezwzględny, chciwy i w więcej niż jeden sposób, zaprogramował przyszłe losy swoich potomków, którzy brali z niego przykład.

Takie były początki tej niesławnej rodziny, losy jej najbardziej znanych członków poznamy w kolejnych odcinkach.

Loading Facebook Comments ...
Zostaw odpowiedź

Facebook

%d bloggers like this: