Kryminalne legendy. Al Capone – upadek

Kryminalne legendy. Al Capone – upadek


Autor: Marta Drozdek

Bezsilność w sprawie Ala Capone oraz przestępczości zorganizowanej coraz bardziej irytowała władze. Po kilku dniach urzędowania, Herbert Hoover naciskał Andrew Mellona, sekretarza skarbu, aby stojąc na czele rządu wypowiedział wojnę Capone.

W zawiązku z ciągłym brakiem oficjalnych dowodów na kryminalną działalność Capone, Mellon otrzymał zlecenie dwutorowego podejścia do sprawy: uzyskania niezbędnych dowodów na uchylanie się od opodatkowania dochodów i zgromadzenie wystarczających dowodów do sądzenia Capone za łamanie zakazu handlu alkoholem. Gdy dowody zostały zebrane, zainicjowano ściganie Capone oraz kluczowych członków jego organizacji.

Kryminalne_legendy_Al_Capone_02_qfantMężczyzną, który zebrał dowody na łamanie przez Ala zakazów prohibicji ‒ bootlegging ‒ był Eliot Ness. Zaczął on gromadzić wokół siebie zespół odważnych młodych agentów.

Capone, przynajmniej na początku, nie obawiał się agentów federalnych i nic nie zakłócało mu działalności. W połowie maja 1929 roku Capone wziął udział w konferencji w Atlantic City, gdzie gangsterzy wszystkich typów z całego kraju spotkali się, aby porozmawiać o współpracy, bez wzajemnego niszczenia się.

Aby utrzymać przemoc i rywalizację na minimalnym poziomie, kraj podzielono na "strefy wpływów". Torrio został szefem komitetu wykonawczego, który miał rozstrzygać wszelkie spory i karać renegatów. Uczestnicy konferencji zdecydowali, że Torrio powinien oddać Capone swoje imperium przestępcze w Chicago na własnych warunkach. Po konferencji Capone poszedł do kina w Filadelfii. Kiedy film się skończył, już na niego czekało dwóch agentów federalnych. W niecałe dwadzieścia cztery godziny Capone został aresztowany i uwięziony za posiadanie ukrytej broni. Najpierw przebywał w County Jail Holmesburg, potem został przeniesiony do więzienia na wschodzie, gdzie przebywał do 16 marca 1930 roku.

Kolejną wpadkę Capone zaliczył w październiku 1930 roku, gdy jego brat Ralph został oskarżony o uchylanie się od płacenia podatków. Chcąc wysłać wiadomość do innych gangsterów, agenci federalni wyprowadzili Ralpha po meczu bokserskim w kajdankach. Ralph nie był tak mądry jak jego brat Al, kiedy przyszło do ukrywania swojego majątku i transakcji finansowych. Był chciwy i głupi – przez co stał się naturalnym celem dla ambitnego agenta, Eliota Nessa, który dokładnie przebadał każdą transakcję finansową wykonaną przez Ralpha. Na Nitti i Guzika również nastały sądne dni.

W połowie marca 1930 roku Capone został zwolniony z więzienia, kilka miesięcy wcześniej, z powodu dobrego zachowania. Tydzień później, Frank J. Loesch, szef Komisji Chicago Crime, ułożył listę Wrogów Publicznych, którą otwierał Alphonse Capone a oprócz niego na liście znajdowali się Ralph Capone, Frank Rio, Jack McGurn i Jack Guzik, wszyscy przyjaciele Capone. Lista została opublikowana w gazetach i szybko dopisana przez J. Edgara Hoovera do listy FBI z najbardziej poszukiwanymi przestępcami. Więc teraz, Al Capone, został wrogiem publicznym numer jeden. Był wściekły, upokorzony i całkowicie obrażony.

Eliot Ness był coraz bardziej skuteczny w odnajdywaniu i likwidowaniu biznesu Capone. On i jego ”Nietykalni” udokumentowali tysiące naruszeń zakazu, które miały zostać wykorzystane przeciwko Capone w sprawie sądowej.

Ness bardzo chciał poniżyć Capone publicznie i umieścić go w więzieniu. Morderstwo jednego z jego przyjaciół było katalizatorem do planu zniszczenia Capone. Z wielu udanych rajdów na browary Capone i innych operacji antymonopolowych, Ness zgromadził jakieś czterdzieści pięć ciężarówek różnego typu, z których większość była nowa. Miały one zostać sprzedane na aukcji publicznej. Do tego czasu trzeba było przenieść ciężarówki do nowego garażu. Ness wpadł na pomysł zadania ciosu psychologicznego Alowi. Wszystkie ciężarówki wypolerowane zostały na wysoki połysk, zorganizowana została grupa kierowców do ich przewozu. Gdy wszystko zostało przygotowane, wykonał ostatni ruch – telefon do siedziby Ala:

"Cóż, Snorkey" ‒ Ness nazwał go pseudonimem używanym tylko przez bliskich przyjaciół. ‒ "Chciałem tylko powiedzieć, że jeśli spojrzysz z okna w dół na Michigan Avenue, dokładnie o jedenastej rano, zobaczysz coś, co powinno cię zainteresować.

"Co?" ‒ Capone zapytał z ciekawością w głosie.

"Wystarczy spojrzeć i zobaczysz" ‒ powiedział Ness i odłożył słuchawkę.

Kawalkada pojazdów podjechała pod siedzibę Capone w Lexington Hotel dokładnie o jedenastej rano. Poruszając się bardzo powoli, przejechała przed kilkoma gangsterami z drużyny Capone. Ness mógł zobaczyć dziko gestykulującego Ala na hotelowym balkonie. To był wielki dzień dla Nessa i jego zespołu. Nessowi z pewnością udało się rozwścieczyć Capone, ważniejszy był jednak wyłom w jego biznesie. Miliony dolarów ulokowane w sprzęcie browarniczym zostały zajęte lub zniszczone, tysiące litrów piwa i alkoholu zatopiono a największe browary zamknięto.

Wreszcie, wczesną wiosną 1931 roku zakończone zostało zbieranie dokumentacji. Zbliżające się przedawnienie niektórych wcześniejszych dowodów zmusiło rząd do ściągnięcia dowodów z 1924 roku przed 15 marca 1931 roku. Kilka dni przed tym terminem, w dniu 13 marca, sędziowie federalni oświadczyli, że w 1924 roku, Al Capone miał zobowiązanie podatkowe w wysokości 32,488.81 dolarów. Sporządzono akt oskarżenia Capone, który był trzymany w tajemnicy do zakończenia badania lat 1925-1929.

W dniu 5 czerwca 1931 roku, sędziowie federalni spotkali się ponownie i uzupełnili akta oskarżenia przeciwko Capone o dwadzieścia dwa oszustwa podatkowe, łącznie na kwotę ponad 200 tysięcy dolarów. Tydzień później trzeci akt oskarżenia powstał z dowodów dostarczonych przez Nessa i jego zespół. Capone i sześćdziesięciu ośmiu członków jego gangu zostało oskarżonych o 5 tysięcy odrębnych naruszeń ustawy, część z nich sięgała do 1922 roku. Sprawy podatkowe miały jednak pierwszeństwo przed łamaniem zakazu.

Capone znalazł się w obliczu możliwych trzydziestu czterech lat w więzienia, gdyby rząd całkowicie wygrał sprawę. Prawnicy Capone poszli na ugodę z rządem ‒ nowy sekretarz skarbu Ogden Mills przyjął ofertę i zgodził się zmienić kary na dwa do pięciu lat.

Dlaczego rząd miałby po tych wszystkich wysiłkach zgodzić się na tak lekką karę? Przede wszystkim, mimo nadzwyczajnych wysiłków, aby ukryć Shumway i Reisa ‒ księgowych pomagających w zbieraniu dowodów, były bardzo realne obawy o to, czy uda im się przeżyć do składania zeznań. Capone wyłożył nagrodę 50 tysięcy dolarów za głowę każdego księgowego. Nie było również pewne czy sześć lat przedawnienia zostanie podtrzymane przez Sąd Najwyższy. Sąd apelacyjny już orzekł trzyletnie przedawnienie dla oszustw podatkowych. Ponadto były próby zastraszania i przekupstwa sędziów.

Kiedy ustalenia z umowy wyciekły, prasa była oburzona, że ​​Capone tak tanio się wywinął.
16 czerwca Capone poszedł do sali rozpraw wyjątkowo zadowolony. Gdy Capone się przyznał, sędzia Wilkerson odroczył rozprawę do 30 czerwca. Był dobrej myśli co do wyroku, który miał być ogłoszony pod koniec miesiąca. Miał małą niespodziankę dla Ala – odmówił mu taryfy ulgowej. W związku z tym Al zmienił na powrót swoje zeznania, mówiąc, że jest jednak niewinny.

Capone spędzał lato na wolności w starej kryjówce w Lansing, Michigan, pozornie zrezygnował z prób wykręcenia się z wyroku. Jednak za kulisami jego organizacja już kompletowała listę potencjalnych sędziów i zaczęły się próby przekupstwa na każdy z możliwych sposobów.

W dniu 6 października 1931 roku, czternastu detektywów eskortowało Capone do budynku sądu federalnego. Z powodu wyjątkowo rygorystycznych zasad bezpieczeństwa, Capone został sprowadzony przez tunel do windy towarowej. Car zbrodni był elegancko ubrany, miał na sobie niebieski konserwatywny garnitur. Bez pierścieni lub innej jaskrawej biżuterii jaką nosił każdy gangster tym czasie. Każda większa gazeta wysłała swoje największe talenty dziennikarskie na rozprawę.  Zespół rządowy składał się z prokuratora Jerzego EQ Johnsona, wysokiego mężczyzny w okularach w złotej oprawie i jego prokuratorów ‒ Samuela Clawsona, Jacoba Grossmana, Dwighta Greena i Williama Froelicha. Sędzia Wilkerson wszedł na salę rozpraw. Oznajmił ‒ "Sędzia Edwards ma dzisiaj inny proces. Proszę iść do jego sali i przyprowadzić wszystkich sędziów przysięgłych z jego rozprawy." Wszyscy byli w szoku, ale nikt bardziej niż Capone i jego adwokat Michael Ahern. Nowy zespół przysięgłych, z których większością byli biali ludzie z obszarów wiejskich, nigdy nie pojawili się na żadnej z list Capone, przez co nigdy nie zwrócono się do nich z próbą przekupstwa. Jurorzy przebywali później pod ścisłą ochroną, w odosobnieniu, tak że Capone ani jego ludzie nie mieli do nich dostępu.

W późny sobotni wieczór, 17 października 1931 roku, po dziewięciu godzinach dyskusji, zakończyły się obrady sędziów. Uznano Capone winnym niektórych z zarzucanych mu oszustw podatkowych. W następną sobotę, sędzia Wilkerson skazał Capone na jedenaście lat wiezienia, 50 tysięcy dolarów grzywny i kolejne 30 tysięcy kosztów sądowych. Kaucja została odrzucona i Capone został umieszczony w Cook County Jail, gdzie miał czekać na przeprowadzkę do więzienia federalnego.

Kryminalne_legendy_Al_Capone_03_qfantGdy Capone opuścił salę sądową, urzędnik Urzędu Skarbowego zajął jego nieruchomości, tak aby rząd mógł zaspokoić swoje roszczenia podatkowe

Początkowo Al był więźniem w Atlancie. Tamtejsze wiezienie szybko stało się najbardziej znanym. Niemal natychmiast rozeszły się pogłoski, że gangster mieszka jak król. Mimo że była w tym pewna przesada, jednak żył lepiej niż reszta więźniów. Miał więcej dóbr, niż przeciętny pensjonariusz zakładu penitencjarnego. Mógł sobie na to pozwolić, dzięki ukrytym w pustej rękojeści jego rakiety tenisowej, kilku tysiącom dolarów w gotówce.

W 1934 roku prokurator generalny Homer Cummings przejął więzienie na Wyspie Alcatraz, „hurtownię” wyjątkowo niebezpiecznych i trudnych przestępców. W przemówieniu radiowym, Cummings wyjaśnił, że "tutaj można izolować przestępców tak, że ich wyjątkowo zły wpływ nie będzie się rozszerzał na pozostałych więźniów."

W sierpniu 1934 roku Capone został zesłany do Alcatraz. Jego królewskie życie w wiKryminalne_legendy_Al_Capone_04_qfantęzieniu się skończyło. Capone nic nie znaczył w Alcatraz, nie wiedział nawet, co się dzieje na zewnątrz. Nie docierały do niego żadne listy czy wiadomości. Wszystkie przychodzące listy były cenzurowane, cenzorzy wycinali nawet wzmianki o aktualnych wydarzeniach. Brak gazet, dozwolone były tylko czasopisma z co najmniej siedmiu miesięcy wstecz. Jedynym źródłem wiadomości byli przybysze. W najlepszym wypadku, więźniowie mogli pisać jeden list tygodniowo, ściśle cenzurowany i jedynie do członków najbliższej rodziny. Tylko najbliższa rodzina mogła ich odwiedzać, a i oni musieli pisać za każdym razem prośbę o zezwolenie na odwiedziny. Pomiędzy odwiedzającym i więźniem nie było żadnego fizycznego kontaktu. Siedzieli po dwóch stronach szklanej przegrody, przez co nikt nie mógł przemycić pieniędzy ani niczego innego do Capone.

Stan zdrowia Capone pogorszył się, duży wpływ na to miała kiła, którą zaraził się w latach młodzieńczych. Odezwała się ponownie i przeszła w jedno z wyższych stadiów. Ostatnie lata swojego wyroku, który został skrócony do sześciu lat i pięciu miesięcy za dobre zachowanie, spędził w sekcji szpitalnej leczony na syfilis. Został wypuszczony w listopadzie 1939 roku. Mae zabrała go do szpitala w Baltimore, gdzie był leczony aż do marca 1940 roku.

Świetność Capone przeminęła, pozostałe lata spędził w swoim pałacu w Palm Island. Mae była przy nim aż do 25 stycznia 1947 roku, kiedy zmarł na zatrzymanie krążenia w wieku czterdziestu ośmiu lat. Otaczająca go rodzina gorzko go opłakiwała. Tydzień wcześniej zmarł w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat Andrew Volsteada, autor ustawy Volsteada wiodącej prym w epoce prohibicji 1920-1933.

Tak kończy się historia człowieka, który w latach prohibicji miał swoją świetność.

 

Przez jednych uważany był prawie za świętego, przez prawo uznany za Wroga Publicznego nr 1.

Akta FBI

Loading Facebook Comments ...
Zostaw odpowiedź

Facebook

%d bloggers like this: